تبلیغات
ادبیات فارسی - به یاد اشکفتان
>
تاریخ : پنجشنبه 15 بهمن 1394
نویسنده : مجتبی معروف

امروز (15 اسفند 94) که داشتم از مشهد بر می گشتم با خواندن دوبارۀ مطلب دوست و پسردایی عزیزم سید محسن موسوی، متخلص به «گویا»، دربارۀ اشکفتان[1] به فکر فرو رفتم و به دوران کودکی سفری نمودم. در آن حال و هوا بودم که به قول بزرگی شعری از من کنده شد؛

دمی که بوی گل آید ز ســوی اشکفـــتان

                    خراب و مست شوم من به بوی اشکفتان

بهار آمد و صحـرا پر از کماه[2] و گل است

                    روان نمی‌شـــود آبی به جوی اشکفـــتان

صـدای کبک و تُهو[3] می‌شنیدم از کویش

                    نمــوده لانه کنون جغـــد توی اشکفــــتان

مرا که نیست نشاطی چه سـود از صحرا

                    دلــم گـــرفتـــه ز زردی روی اشکفــــــتان

ز خشت خشت تو هــان! بوی درد می‌آید

                    بریــــزم آب دو دیده به کـــــوی اشکــفتان

به یک نظــــر که نمــــودم به آن خـرابۀ تو

                    زهـــوش رفتـه، به دل آرزوی اشکـــــفتان

سخن تمــــام کن ای مجتــبی، نریـزی تو

                    به شعر سست خودت، آبروی اشکـــفتان

نه شاعری و نه گویا، تو کی توانی گفت؟

                    سخن زخــــوبی و وصف نکوی اشکــفتان

آثار به جای مانده از اشکفتان



[1]ـ روستای اشکفتان در یک کیلومتری شرق روستای سیدمراد، کیلومتر 100 جاده بیرجند ـ نهبندان، که  امروزه جز ویرانه هایی اندک از آن باقی نمانده، قنات آن خشک و استخر آن گودالی خالی و از درختانش تکه چوب های خشکی باقی است. جایی که خیلی از روستاهای منطقه ریشه در آن دارند، و چه بسیار کسانی که حتی یک بار هم آنجا را ندیده ولی به آن عشق می ورزند.

[2] ـ انغوزه یا کماه از گیاهان بومی منطقه

[3]ـ  گویش محلی تیهو؛ از پرندگان بومی و زیبایی منطقه





لینک های مرتبط: آشنایی با پرنده تیهو , سخنی درباره اشکفتان , تصاویری از کماه ,
آخرین مطالب